Still Walking

STILL WALKING, Hirokazu Kore-eda

Filmi i fundit i regjizorit japonez, që aq shumë qe pëlqyer me filmin Nobody knows, vjen këtë herë me dëshirën për të filmuar brëndësinë e një familjeje japoneze. Skena e parë, përgatitja për një vakt familjar, na jep dhe shenjat e para të kësaj drame. Personazhet janë të ndrydhur, ato flasin për darkën që po përgatisin, për të ftuarit, për familjen. Nëna dhe një nga vajzat përgatisin tavolinën. Me gjestet e tyre kuptojmë se sa e rëndësishme dueht të jetë kjo darkë.

Pak e nga pak, të gjithë pjestarët e familjes janë mbledhur, kuptojmë atëherë se bëhet fjalë për një përvjetor të një pjestari që nuk jeton më, ai ka vdekur vite më par, është djali i madh i familjes. Kjo është dhe përmbajtja e këtij filmi, i cili pa zhvillimin estetik nga ana e regjizorit do rrinte e cunguar: thjeshtë një histori banale e familjeve të ngurta.

Por, regjizori japonez, i përshtatur me traditën e mirë që la Ozu, filmon çdo detaj me një liri të madhe. Ai i jep dritë planeve dhe i ngjyros ato me një portokalli të ngrohtë. Si ta filmojë këtë dramë familjare, kur të tjera pakënaqësi ndodhin në familje, si mos pranimi i një fëmije apo dhe mos pranimi i një jete njerëzore? Duke filmuar çdo skenë me një ndjeshmëri të madhe, çdo personazh na sillet i rëndësishëm, edhe pse skena e një darke nuk thotë asgjë.

Kinema e mirë, që të lë një shije të fortë në tru.