Titulli

Eshtë e vështirë të kuptosh titujt që shohim nëpër gazeta. Komentet mund t’i gjesh ngado, nëpër streha virtuale ku analistët flakërohen me idetë e tyre të papara, nëpër faqet e shtypit vetë. Kush dhe si qëllohet në shënjë për t’i dhënë një emërtim tragjedisë, gëzimit? Duhet patjetër një titull, një veçori që profesionistët e komunikimit apo reklamuesit e zellshhëm e kanë të zhvilluar shumë.

Kur preket një gazetë, e para që na bie në sy është titulli. Madje dhe në këtë blog titujt i janë përshtatur në një fare mënyre shkrimeve apo ideve që shtjellohen në to. Titulli mohon atë përtesë që mund të ketë një njeri për të lexuar gazetën, blogun, apo një copë letre. Në titull duhet të ketë gjithçka. Idenë, hyrjen për në shkrim, shpjegimin dhe mbylljen.

Titulli na mban të sinqertë me lexuesin. Ka tituj lirik, gotik, sentimental, të varfër, provokues, të ashpër, por të gjitha llojet e titujve mbajnë një vlerë të barabartë, ato i mundësojnë lexuesit të futen në një botë të thjeshtë, e stilizuar me kurajo. Titulli pret lexuesin dhe i hap atij dyert e dijes. Në çdo titull ka diçka të magjishme, një fillim impulsiv që të lejon të hulumtosh mbi të gjitha frazat dhe të mos harrosh titullin, atë që të dha mundësinë të prekesh këtë film.

Ka tituj për filmat, të cilët nganjëherë përbëjnë një problem jo të vogël: përkthimin! Nuk mund dhe nuk duhet të ketë tituj universalë, edhe pse regjizorët e mrekullueshëm janë dhe mbesin universalë. Zabriskie Point e Antonionit nuk ka nevojë për përkthim. Fahrenheit 9/ 11 i Michael Moore gjithashtu s’ka nevojë për titull, por duhet kuptuar titulli dhe pse ai ka ndërhyrë në formën filmike. Raste të tilla gjenden kudo në kinematografi, por edhe në pikturë, nodshta dhe në muzikë.

Rëndësia e titullit është e madhe, të japësh me një fjalë kuptimin, ndoshta dhe rëndësinë e veprës, nuk arrihet lehtë nga shkrimtarët se titulli ka diçka kimike në përmbajtje, ai të eksiton përpara se ti t’i përvishesh punës.

)